سلام.  

خوبم. یحتمل ظهر می نویسم. 

یا حق

سلام 

صبح برفی تون بخیر. 

تهران که برف می باره. شهر شماها رو نمیدونم. البته الان که من اداره ام، اینجا که چیزی رو زمین نیست.  

ولی ما از شش و بیست دقیقه راه افتادیم و تقریبا من یکربع پیش رسیدم اداره!!!!!!!! 

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

بابت کاری رفتم بیرون و برگشتم. فکر کردم پست رو نصفه نیمه گذاشته ام. اومدم دیدم نه بابا، کامل پست شده.  گیج شده ام پاک. مرسی که هستید. ممنون که هی میاین سر می زنین به این خسته. به کسی که از خستگی در خونه اش رو بسته. مرسی که فقط می خونین. ممنون که اگه یه جا یادم بره در کامنت دونی رو ببندم، میایین و محبت می کنین. آمار وبلاگ گاهی به بالای روزی چهار هزارتا بازدید می رسه.  این نشون میده تنهام نذاشتین. ممنون که صبوری می کنین و این روزهای منو تاب میارین. خودتون هزار و یک حرف و غصه دارین. ولی بهم احترام میذارین. یه کم دیگه تحملم کنین.  من باهاتون حرف میزنم. دروغ چرا، چند روز پیش حس کردم شاید تعداد بازدیدکننده ها کم بشه. شاید یه سری بهشون بربخوره یا کلا دوست نداشته باشند در کامنت دونی بسته باشه. ولی دیدم گاهی تعداد هم بیشتر شده. در بعضی از روزها. این نشون میده هنوز کنارم هستین و مهربونین. این پست رو فقط برای شما گذاشتم.  نه روزانه نویسی کردم نه از خودم گفتم. فقط خواستم تشکر کنم ازتون که هستین و این روزهامو تاب میارین کنا

سلام. صبح همگی بخیر و شادی و برکت. 

عجب مه غلیظی بود صبح. چشم چشم رو نمی دید. هرچی جلوتر اومدیم بهتر شد. 

الانم اداره ام. البت الان چند دقیقه مونده به نه صبح. 

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

سلام. 

ظهر بخیر. ساعت یکربع به سه بعدازظهره. 

صبح درگیر مراسم خداحافظی با آتشنشانها بودم. فکر کردم میرم و نیم ساعته یا نهایت یه ساعته برمیگردم. 

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

سلام. صبح همگی بخیر. ساعت نه و دو دقیقه است. 

یه سری کارها رو سر و سامون دادم. دو سه تا قورباغه مونده که سر کارم قورت بدم. دیگه آخر ساله و باید یه سری کارها تا همین آخر اسفند تموم بشه. امسال مسوولیتم بیشتره. و شاید توانم کمتر. ولی باید تموم بشه. انجام بشه و پرونده اش بسته بشه. 

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

سلام. صبح بخیر من آخرین بار سه شنبه نوشتم. تو این چند روز خیلی اتفاق افتاد. خیلی زیاد. لااقل برای من زیاد بود.  صبح سردتون بخیر. این زمستون خیلی برام زمستونه. بیشتر سردم میشه. زمستون 83 با مهدی دوست بودم. یکی از قشنگترین زمستونای عمرم بود. یادمه اون سال خیییییییلی برف می اومد. محل شرکت اون موقع ها جردن بود و من از شهران شاید ساعت شش تو تاریکی هوا از خونه بیرون می اومدم که بیام فلکه شهران و بیام ونک. واقعا سرد بود. همه اش باید تو کوچه ها از لای برفها میرفتم و می اومدم. ولی حالم خوب بود. امید داشتم. البته ترس از دست دادن مهدی رو هم داشتم. ولی امید داشتم. هممممممممه چی رو گذاشته بودم وسط.چون فکر میکردم شاید آخرین روزها و لحظه هایی باشه که با مهدی هستم. آقا ناز میکرد که ممکنه دوستی ما به نتیجه نرسه. شاید نشه. و من از قطره قطره لحظات استفاده می کردم.  حالا، امروز، این زمستون، چقدر هوا سرده. من با مهدی ازدواج کرده و یه پسر شش ساله هم داریم. ولی خسته ام. شاید اگه باهاش ازدواج نکرده بودم، همیشه چشمم دنبالش می موند. ولی الان یه حالی ام. خودم بهش میگم حال سگ!  

سلام به همگی 

ظهر یکشنبه است. یا یکربع دیگه میرم ناهار. تو این یکربع هرچی تونستم می نویسم. 

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

سلااااااام خدمت همگی. صبح همه بخیر. 

خوبین شماها؟ 

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]

سلاااااااام. صبح همگی بخیر و شادی. 

هنوزم زمستونه و سرده و بهمنه. 

 

[ادامه مطلب را در اینجا بخوانید ...]